Legenda o cieplickich źródłach – jak jeleń wskazał gorącą wodę

Działo się to podobno w roku 1175, gdy te góry były jeszcze dzikie i prawie bezludne. Na łowy wyruszył książę Bolesław Wysoki i – jak to w karkonoskich podaniach bywa – znów wszystko zaczęło się od jelenia.

Książę wytropił zwierzę i ruszył za nim przez gęsty las. Jeleń, rączy i nieuchwytny, wodził go coraz głębiej w dolinę, aż nagle zniknął w kłębach białej pary, która unosiła się spomiędzy drzew. Bolesław osadził konia, zdumiony: z ziemi, wśród chłodnego górskiego lasu, biła woda – ciepła, niemal gorąca, parująca w porannym powietrzu.

Tam, gdzie zatrzymał się jeleń, z kamieni wypływało źródło cieplejsze niż niejedna kąpiel. Książę zsiadł, dotknął wody dłonią i nie mógł uwierzyć: w sercu zimnych gór natura ukryła ciepło. Zrozumiał, że trafił na skarb cenniejszy niż upolowana zwierzyna.

Wieść o cudownych, ciepłych wodach szybko się rozeszła. Do źródeł zaczęli ściągać ludzie chorzy i strudzeni, bo woda przynosiła ulgę. Z czasem osiedli tu zakonnicy, wyrosło uzdrowisko, a miejsce nazwano w duchu jego natury – po łacinie „Clarus Fons", Jasne Źródło, później Cieplice.

I znów to jeleń – jak przy nazwie samego miasta – okazał się przewodnikiem, który doprowadził człowieka do tego, co najcenniejsze.